Datos personales

Mi foto
Spain
Un tipo que le da a la vida el toque de humor imprescindible para vivirla.

domingo, 1 de junio de 2008

El cine de Antaño

Ayer, pude recordar una visión de mi infancia. Recordé la maravillosa atmósfera de un cine de los de antes. Aquellos donde una gigantesca lampara preside el techo. Donde unos sofás previos a la sala te permiten reposar, donde un acomodador linterna en mano te acompaña... No se si ese cine es rentable, ni siquiera si el dueño se plantea dejarlo. Pero, anónimo propietario, le agradezco que ayer despertara un sueño que guardaba en un rincón de mi memoria.
Palcos individuales con cortinas rojas, amplias butacas de madera, suelo de madera, taquillas de ventanuco incrustado en la pared... cuantos recuerdos solo o acompañado, con amigos o con amigas. ¿Os acordáis?
Hasta el nombre es de los de antes: "Cine Cervantes"...

domingo, 11 de mayo de 2008

Rosalia de Castro

Adios, ríos; adios, fontes;
adios, regatos pequenos;
adios, vista dos meus ollos:
non sei cando nos veremos.

Miña terra, miña terra,
terra donde me eu criei,
hortiña que quero tanto,
figueiriñas que prantei,

prados, ríos, arboredas,
pinares que move o vento,
paxariños piadores,
casiña do meu contento,

muíño dos castañares,
noites craras de luar,
campaniñas trimbadoras
da igrexiña do lugar,

amoriñas das silveiras
que eu lle daba ó meu amor,
camiñiños antre o millo,
¡adios, para sempre adios!

¡Adios groria! ¡Adios contento!
¡Deixo a casa onde nacín,
deixo a aldea que conozo
por un mundo que non vin!

Deixo amigos por estraños,
deixo a veiga polo mar,
deixo, en fin, canto ben quero...
¡Quen pudera non deixar!...

Mais son probe e, ¡mal pecado!,
a miña terra n'é miña,
que hastra lle dan de prestado
a beira por que camiña
ó que naceu desdichado.

Téñovos, pois, que deixar,
hortiña que tanto amei,
fogueiriña do meu lar,
arboriños que prantei,
fontiña do cabañar.

Adios, adios, que me vou,
herbiñas do camposanto,
donde meu pai se enterrou,
herbiñas que biquei tanto,
terriña que nos criou.

Adios Virxe da Asunción,
branca como un serafín;
lévovos no corazón:
Pedídelle a Dios por min,
miña Virxe da Asunción.

Xa se oien lonxe, moi lonxe,
as campanas do Pomar;
para min, ¡ai!, coitadiño,
nunca máis han de tocar.

Xa se oien lonxe, máis lonxe
Cada balada é un dolor;
voume soio, sin arrimo...
Miña terra, ¡adios!, ¡adios!

¡Adios tamén, queridiña!...
¡Adios por sempre quizais!...
Dígoche este adios chorando
desde a beiriña do mar.
Non me olvides, queridiña,
si morro de soidás...
tantas légoas mar adentro...
¡Miña casiña!,¡meu lar!